കാലം അതിര്‍ത്തികള്‍ 

മാറ്റി വരയ്ക്കുന്ന 

എന്റെ രാജ്യത്ത് 

ഒരു വേലിയിറക്കത്തില്‍ 

വാര്‍ന്നു പോയത് 

സ്നേഹ സാഗരം



ചമയങ്ങള്‍ അഴിഞ്ഞു 

വീഴുന്ന ജീവിതത്തിലെ 

അരങ്ങില്‍ തെളിയുന്നതോ 

പൊയ്മുഖങ്ങള്‍ 



അക കാഴ്ചകള്‍ 

നഷ്ടമായ വെറും 

പുറം കാഴ്ചകളില്‍ 

മാത്രം അഭിരമിക്കുന്ന മനസ്സുകള്‍ 



മിഴികള്‍…

കണ്ടുവോ എന്റെ 

തൊടിയിലെ കുഞ്ഞുടുപ്പിട്ട നക്ഷത്രങ്ങളെ 

നിഷ്കളങ്കതയിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ്,

മോഹങ്ങളാൽ നട്ടു നനചെടുത്ത 

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ 

എവിടെ പോയി മറഞ്ഞവർ 



ജീവിതം നിത്യ ദുഃഖത്തിൽ 

ആഴവേ,

കണ്ടു ഞാൻ ആകാശത്തിലെ 

ആരാമത്തിൽ പറിച്ചു 

നടപ്പെട്ട എന്റെ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങളെ 

അവർ മെല്ലെ മിഴികൾ തുറന്നു 

അമ്മയെ…

 

ജനിച്ചു വീണു മണ്ണില്‍
ഇരുളിന്‍ മടിത്തട്ടിലേക്ക്
തൊട്ടറിയുന്നു അമ്മയെന്ന
സ്നേഹവാരിധിയെ
അച്ഛന്റെ വാല്‍സല്യത്തിനെ
അറിയുന്നു മിഴിനീരിന്റെ
ചൂടിനെ,
മഴനീരിന്റെ കുളിര്മയെ
ഗന്ധത്താലും,സ്പര്‍ശനത്താലും
തിരിച്ചറിയുന്നു ഈ ലോകത്തെ
തന്നെയും,
ജീവിത വഴിയില്‍ എന്നും
തെളിയുന്നു വിളക്കായി
മനസിലെ നന്മകള്‍