മണിക്കുട്ടിയുടെ എട്ടു പെണ്‍മക്കള്‍
..........................................................
കഥ ..
...............................
ഭാഗം ഒന്ന്

പൂച്ച പെറ്റു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ അടുക്കള ചായ് വിലേക്ക് ഞാനെന്‍റെ കണ്ണുകളെ പായിച്ചു .. നല്ല ഓമനത്തമുള്ള എട്ടു കുട്ടികള്‍ . എന്‍റെ സാന്നിധ്യം തള്ളപ്പൂച്ചയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലെന്നു തോന്നുന്നു , വലിയൊരു മുരളലോടെ അതെന്‍റെ നേര്‍ക്ക്‌ ചീറി . ചായ് വില്‍ പൊളിച്ച അടക്ക കെട്ടിവെച്ച ചാക്ക് അവള്‍ സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു , കുടിയിരുപ്പവകാശത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ വന്ന കശ്മലാനായി വേണം കരുതിയിരുന്നത് , മുരള്‍ച്ചയുടെ ശബ്ദം കൂടി . ഒരു അധിനിവേശ പ്രതിരോധക്കാരിയുടെ വീറും വാശിയുമായി അവള്‍ തന്‍റെ കൂര്‍ത്ത നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ചാക്കില്‍ അമര്‍ത്തി മാന്തി, കണ്ണുകളില്‍ തീ പാറിച്ചു .
അകത്തു നിന്നും ഭാര്യ വിളിച്ചു കൂവി .. മണികുട്ട്യേ, നിനക്കാളെ മനസ്സിലായില്ലേ , ഇതെന്‍റെ കുട്ട്യോളുടെ അച്ഛനല്ലേ ?
മണിക്കുട്ടി ഒന്നൊതുങ്ങി , കാലുകള്‍ ഒതുക്കി വെച്ച്‌ കുണുങ്ങി , എന്തോ അപരാധം ചെയ്തത് പോലെ, ദൈന്യതയോടെ എന്നെ നോക്കി .
ഓ .. സാരമില്ല എന്നമട്ടില്‍ ഞാന്‍ ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു..
മണിക്കുട്ടിയുടെ മുഖത്തെ ചമ്മല്‍ അപ്രത്യക്ഷമായി , അവള്‍ മെല്ലെ തലയാട്ടി .
രണ്ടു കുട്ടികളെ പോറ്റാന്‍ ഉള്ള പാട് എനിക്കേ അറിയൂ , ന്നിട്ട് ഇവളെങ്ങിന്യാ ഈ എട്ടിനെയും പോറ്റി വലുതാക്കുക ?
എന്‍റെ ചിന്തകളെ അവള്‍ ഗ്രഹിച്ചെടുത്തുവെന്നു വേണം കരുതാന്‍ , മക്കളെ ഓരോന്നിനെയായി നക്കി തുടച്ചുകൊണ്ട് എനിക്ക് നേരെ അവള്‍ കണ്ണുമിഴിച്ചു . അതിന്‍റെ ചൂടില്‍ ഞാന്‍ നിന്നുരുകി .
മണിക്കുട്ടിക്കു തലക്കനം വെച്ചു , വിജയിയെ പോലെ അവള്‍ കഴുത്താട്ടി മുഖം ചാക്കില്‍ ഉരച്ചു. എന്നെ അടുത്തേക്ക്‌ വിളിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.
ശ്രുംഗരിച്ചിട്ട് പൂച്ചേന്‍റെ കടീം വാങ്ങിച്ചു ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ടാ .. അകത്തു നിന്നും അമര്‍ഷത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഭാര്യയുടെ മണിനാദം .
അനുസരണയുടെയും അനുസരണക്കേടിന്‍റെയും രണ്ടു വഴികള്‍ .. പൂച്ചയും കുട്ടികളും കണ്ണിനെ പിടിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു , അടുക്കളയില്‍ വെന്ത പരിപ്പില്‍ ഊക്കോടെ തവിയിട്ടിളക്കുന്നതിന്‍റെ ശബ്ദം ഭീഷണിയായി കാതില്‍ വന്നണയുന്നു .. ഇതിയാനെന്താ കാലത്തെ ഈ പൂച്ച പ്രേമം ? ഈ നേരത്ത് പിള്ളാരെ ഒരുക്കാന്‍ സഹായിച്ചു കൂടെ , ബാക്കിയുള്ളോള് ഈട കഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഇയാള്‍ കാണുന്നില്ലേ ? വെന്ത പരിപ്പിന് കൂടുതല്‍ നൊന്തു കാണണം , ഉടഞ്ഞ പരിപ്പിന്‍റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ .
ഞാന്‍ പൂച്ചയെ വിട്ട് അടുക്കളയിലേക്കു നീങ്ങി . തഞ്ചത്തില്‍ ഭാര്യയുടെ അടുത്തു കൂടി , തവി വാങ്ങി താഴെ വെച്ചു , ഇനിയും ഉടച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പരിപ്പ് ചത്തു പോവ്വല്ലോടോ .. ഇത്തിരി നര്‍മ്മത്തിന്‍റെ സാധ്യതകള്‍ ഞാന്‍ ആരാഞ്ഞു .. ചീനച്ചട്ടിയില്‍ കടുക് പൊട്ടുന്നത് പോലെ അവള്‍ മുറുമുറുത്തു , എന്‍റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി .
പോയി , ആ പൂച്ചയ്ക്ക് കാപ്പിരുന്നോള് , ഇങ്ങയ്ക്ക് പറ്റ്യ പണി അതാ . ആ മുഖത്തു വലിയക്ഷരങ്ങളില്‍ തെളിഞ്ഞത് അതായിരുന്നു .
അടുക്കളയില്‍ നിന്നും ഒരുവിധം രക്ഷപ്പെട്ടു ഞാന്‍ ഉമ്മറത്തെ സോഫയില്‍ ചെരിഞ്ഞു . ഒരുപാട് നേരുമായി പത്രം രാവിലെ തന്നെയെത്തിരുന്നു . എട്ടുമണിയായിട്ടും അതൊന്നു തുറന്നു നോക്കിയിട്ടുപോലുമില്ല , ഇതിന്‍റെ പിന്നില്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ ശേഖരിക്കാനും ഉത്പാദിപ്പിക്കുവാനുമുളള കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ , അതിരാവിലെ മഞ്ഞു കൊണ്ട് അതിവിടെ എത്തിച്ചു തരുന്ന വിതരണക്കാരന്‍ പയ്യന്‍ .. ദൈന്യതയാര്‍ന്ന ആ മുഖങ്ങള്‍ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി.
ഞാന്‍ പത്രം കയ്യിലെടുത്തു .. സ്കൂള്‍ ബസ്സ്‌ കൊല്ലിയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു , പന്ത്രണ്ടു കുട്ടികള്‍ മരിച്ചു ,പത്തുപേരുടെ നില അതീവ ഗുരുതരം . മുഖ പേജിലെ കറുത്ത ബോക്സിലെ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ കണ്ണു നനയിച്ചു . വീട്ടമ്മയെ ബസ്സില്‍ പോലീസുകാരന്‍ മാനഭംഗപ്പെടുത്തി .. രണ്ടാമത്തെ വലിയ വാര്‍ത്ത .. വായന തുടരാനായില്ല പത്രം അടച്ചു വെച്ചു , കണ്ണടയൂരി മുണ്ടിന്‍റെ കോന്തല കൊണ്ട് കണ്ണീരൊപ്പി . പത്രം വെറും കടലാസ്സായി , കോണു ചേര്‍ത്തു മടക്കി ഞാന്‍ തോണിയുണ്ടാക്കി .
അകത്തളത്തിലെ പയ്യാരം തീര്‍ന്നിരിക്കണം , അവള്‍ ചായയുമായി അടുത്തു വന്നു .. നല്ല ചന്തമുള്ള പൂച്ചക്കുട്ടികള്‍ അല്ല്യേ . ഞാന്‍ ഒന്നും മറുപടിയായി കൊടുത്തില്ല .
ഇത്രയുമായപ്പോഴേക്കും എനിക്കും ചിരി വന്നു .. ചായ മോന്തി കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു , നല്ല പൂച്ച കുട്ടികള്‍ , രണ്ടിനെ പെറ്റപ്പോഴേ നീയങ്ങു തളര്‍ന്നു . എട്ടിനെയും കൊണ്ട് മണിക്കുട്ടി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ ? ആ ദ്വയാര്‍ത്ഥ പ്രയോഗത്തെ അനുകൂലിച്ചോ വിയോജിച്ചോ എന്നറിയില്ല , തലകുലുക്കി അവള്‍ അകത്തേക്ക് പോയി .

ഭാഗം രണ്ട്

കിടപ്പുമുറിയില്‍ അല്‍പ്പം കൂടി ചേര്‍ന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു .. മണിക്കുട്ടിയുടെ മക്കളത്രയും പെങ്കുട്ടികളാണത്രേ .
എട്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ .. എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ആധി പൂത്തു . ചുറ്റും മണത്തും മണപ്പിച്ചും എട്ടിലധികം കണ്ടന്‍പൂച്ചകള്‍ സദാനേരവും പ്രണയം നടിച്ചും സ്നേഹം നടിച്ചും അവയ്ക്ക് പിന്നില്‍ . ഏതു ചെറിയ വീഴ്ചയില്‍ പോലും തകര്‍ന്നുടയാവുന്ന എട്ടു പളുങ്കുപാത്രങ്ങള്‍ .
എന്താ ഇത്ര ആലോചിക്കുന്നത് ? അവളുടെ കരങ്ങള്‍ എന്‍റെ മാറിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി .
പെണ്‍കുട്ടികള്‍ നേടെണ്ടുന്ന സ്വയം സുരക്ഷകളെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു ഞാനപ്പോള്‍ .. നമുക്കും രണ്ടു പെണ്‍മക്കളല്ലേ .. ബാല്യവും വാര്‍ദ്ധക്യവും ഏറെക്കുറെ സുരക്ഷിതമാണ് എന്നു കരുതാം .. യൌവ്വനം ? പുറത്തു കുറുനരികള്‍ ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു , ചീവിടുകള്‍ കരഞ്ഞു . അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സിനെ തണുപ്പിക്കാന്‍ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാനവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു . മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിനെ അകറ്റാന്‍ അവളിലെ ചൂടിനെ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു .
വായില്‍ കടിച്ചു പിടിച്ച കുട്ടികള്‍ ഓരോന്നിനെയും കൊണ്ട് തട്ടിന്‍പുറത്തെ താവളത്തിലേക്ക് മണിക്കുട്ടി നടന്നു . പൊളിച്ച അടക്ക സൂക്ഷിച്ച ചാക്കുകെട്ട് സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് അവള്‍ക്കു തോന്നിയിരിക്കണം . എട്ടു പെണ്‍കുട്ടികളും ഒരേ താളത്തില്‍ കരഞ്ഞു , അതു ഭീതിയുടേതായിരിക്കാന്‍ വഴിയില്ല , വിശപ്പിന്‍റെതാവണം .. കാരണം അവര്‍ കുട്ടികളല്ലേ ?
റെയ്സര്‍ താടിയിലെ കുറ്റിരോമങ്ങളെ വടിച്ചു കളഞ്ഞു , ചിന്തകള്‍ പാളത്തില്‍ നിന്നും വ്യതിചലിച്ച ഏതോ നിമിഷത്തില്‍ കുറ്റിരോമങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മുഖത്തെ നേരിയ ചര്‍മ്മത്തെയും അടര്‍ത്തിയിരിക്കണം , ചെറിയ നീറ്റല്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നു .. തോന്നലിനെ കണ്ണാടി സാക് ഷ്യപ്പെടുത്തി .. മുഖത്തു ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു , ഞാന്‍ തോര്‍ത്തുകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു .
അച്ഛാ .. ഒന്ന് വേഗം ഡ്രസ്സ് അയേണ്‍ ചെയ്തു താ , ഇപ്പോള്‍ തന്നെ വൈകി . മൂത്ത മകള്‍ അകമുറിയില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു കൂവി . രണ്ടാമത്തെയാള്‍ ഇപ്പോഴും പുതപ്പിനടിയിലാണ് , ഓട്ടോ വന്നു ഹോണടിക്കണം എങ്കിലേ അയാളുണരൂ , പിന്നെ അഞ്ചു മിനിട്ടിനകം എല്ലാം റെഡി . അടുക്കളയില്‍ കലവും തവിയും ഭാര്യും തമ്മില്‍ സ്നേഹ സംഭാഷണങ്ങള്‍ നടക്കുന്നു. കായും പരിപ്പും അരിയും വെന്തു കാണണം , അതാ അകത്തെ ശാന്തതയുടെ പൊരുളെന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചെടുത്തു .
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ശമ്പളം കിട്ടും , എന്നിട്ട് വേണം ഒരാഴ്ച ലീവെടുക്കാന്‍ .. ഇത് കേട്ടാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു തോന്നും ഞാനെന്തോ അവിടെ മലമറിക്കുകയാണ് എന്ന് , കൂട്ടരേ.. ആയാസപ്പെട്ട ഒരു പണിയും ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേവരെ ഞാന്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം . അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഒരു ഗുമസ്ഥനു എന്ത് റോളാണ് ഈ സമൂഹം നന്നാക്കുന്നതില്‍ ഉള്ളത് .. ചെറു സംഖ്യകളെ പെരുപ്പിച്ചു വലുതാക്കാമെന്നല്ലാതെ. സ്വന്തമായി ഒരു കണക്കു പുസ്തകം പോലും സൂക്ഷിക്കാന്‍ കയ്യില്‍ ഇല്ലാത്തവന്‍, മറ്റുള്ളവരോട് എന്തുപദേശിക്കാനാണ് .
പ്യൂണ്‍ ഗോപാലന്‍ പറഞ്ഞതാണ് ശരി ,നേരത്തെ വരുന്ന മാനേജര്‍ക്ക് ചായ വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് കൊടുക്കുക , വൈകെയെത്തുന്ന സുപ്രണ്ട് മേഡത്തിന്‍റെ കാതില്‍ എരിവും പുളിയും ചേര്‍ത്തു നുണകള്‍ പരദൂഷണമായി ഒതിക്കൊടുക്കുക .. ഇത്രയൊക്കെ പോരെ ശിപായിയാലും ഗുമസ്ഥനായാലും കഴിഞ്ഞു കൂടുവാന്‍ . സൂര്യന്‍ അതിന്‍റെ ദിനചര്യകള്‍ കൃത്യമായി ചെയ്യുകയും കടം വാങ്ങിച്ചയാലും മാസാവസാനം ശമ്പളം തരുവാനുള്ള മഹാമനസ്കത സര്‍ക്കാര്‍ കാണിക്കുകയും ചെയ്‌താല്‍ ഈയുള്ളവനും ഈയുള്ളവര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞുപോകാന്‍ വലിയ പാടെന്തിന് ?
വാടിയ പച്ചക്കറികള്‍ ആദായ വിലക്ക് കിട്ടുമോ എന്നന്വേഷിച്ചു ഞാന്‍ ചന്തയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തുള്ള കടയിലേക്ക് കയറി . വാടിത്തളര്‍ന്ന ആ വയോവാര്‍ധക്യമാകുമ്പോള്‍ കുറച്ചു മനുഷ്യപറ്റുണ്ടാകും എന്ന എന്‍റെ ചിന്തയാണ് മറ്റുകടകളില്‍ നിന്നുമകറ്റി അവിടുത്തേക്ക്‌ മനസ്സിനെ കൊണ്ടുപോയത് . അമ്പത് രൂപയും കയ്യിലെ തുണി സഞ്ചിയും ഞാനയാള്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി , അയാളൊന്നും ചോദിച്ചതുമില്ല ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല , കുറെ വട്ടികളില്‍ നിന്നായി കുറച്ചേറെ സാധനങ്ങള്‍ പെറുക്കിയിട്ടു സഞ്ചി എനിക്ക് തിരിച്ചു തന്നു അയാള്‍ ചിരിച്ചു , തിരിച്ചു ഞാനും ചിരിച്ചു . നാളെ എന്ത് കറി കൂട്ടണം .. സാമ്പാറു വേണോ കാളന്‍ വേണോ ? തോരന്‍ എന്തായിരിക്കണം പാവയ്ക്കയാണോ , പയറാണോ , കാബെജാണോ ? തീരുമാനങ്ങള്‍ എല്ലാം എഴുപതു തികഞ്ഞ ആ കടക്കാരന്‍റെതാണ് , അല്ലെങ്കിലും എന്നെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഓണമുണ്ട അയാളെ ഞാനെന്തിനു അവിശ്വസിക്കണം ?
വലിയ മുരള്‍ച്ചയോടെ എന്‍റെ പഴയ ബജാജ് ചേതക് സ്കൂട്ടര്‍ ചുമരോരം ചേര്‍ന്ന് നിന്നു . തുരുമ്പെടുത്ത രണ്ടു എന്‍ജിനുകള്‍ വലിയവായില്‍ മുരളുന്നു ,വാതില്‍ തുറന്നു കൊണ്ട് ഇളയമകള്‍ അകത്തേക്ക് കമന്റെറിഞ്ഞു, ഉള്ളില്‍ മറ്റു രണ്ടുപേരും അതാസ്വദിച്ച്‌ ചിരിക്കുന്നു . എനിക്കും അതില്‍ പങ്കുചേരാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഭാഗം മൂന്ന്

വെയിലുപരന്നപ്പോള്‍ മണിക്കുട്ടിക്കു ചൂടുകായാന്‍ തോന്നി . തട്ടിന്‍പുറത്തു നിന്നും പിള്ളാരേം പെറുക്കി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി . പൂച്ചപ്പട്ടാളം വെയില് കായുന്നത് കാണാന്‍ നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു . ഞാന്‍ ഏറെനേരം അതുതന്നെ നോക്കിനിന്നു . അതേയ് ഒരു സംശയം ണ്ട് , പൂച്ച താന്‍ പ്രസവിച്ച കുട്ടികളെ തിന്നുമോ ? ഭാര്യ അടുത്തുനിന്നും ചോദിച്ചു . പിച്ച വെച്ചു കളിക്കുന്ന പൂച്ചക്കുട്ടികളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ കണ്ണു പറിച്ചെടുത്തു . തിന്നുമോ .. ? ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല , പറഞ്ഞു കേട്ടതേയുള്ളൂ . വിട്ടൊഴിയാത്ത സമസ്യക്കായി ഞാന്‍ വെയിലിനെ നോക്കി , വെയില് പകരുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി .
കുട്ടികളില്‍ ഒന്നിനെ വായില്‍ കടിച്ചു പിടിച്ച് മണിക്കുട്ടി ഓടി മറയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു . ബാക്കി ഏഴെണ്ണത്തിന്‍റെ മുഖത്തും പരിഭ്രമം കലരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി , നിര്‍ത്താതെയുള്ള നേര്‍ത്ത കരച്ചില്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ദീനവിലാപമായി തീര്‍ന്നു .
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഭാര്യ പറഞ്ഞു മണിക്കുട്ടിക്ക് ഇപ്പോള്‍ അഞ്ചു മക്കളെ ഉള്ളൂ .. മൂന്നെണ്ണം മാഞ്ഞുപോയി ..
തട്ടിന്‍പുറത്തെ അവളുടെ വാസസ്ഥലം ഞാന്‍ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി ... ഭാര്യ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് , മണിക്കുട്ടിയോടൊട്ടി അഞ്ചുമക്കള്‍ . പറാവുകാരനെ പോലെ ഒരു കണ്ടന്‍ അവള്‍ക്കു കൂട്ടിരിക്കുന്നു .
മണിക്കുട്ടി മനസ്സില്‍ നിന്നും തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് മാഞ്ഞു , അത്യാവശ്യം മറ്റു ചില ദാര്‍ശനിക വ്യഥകളിലേക്ക് എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ വ്യാപരിച്ചു . രാജ്യത്തെ ആളോഹരി കടം കൂടുന്നു , വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് മൈനസ്സിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്തുന്നു . കെടുകാര്യസ്ഥതയും അഴിമതിയും ഒരിടത്തരക്കാരനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതില്‍ രോഷം കൊണ്ടു . മന്ത്രിമാര്‍ മുതല്‍ ദൈവം വരെയുള്ള സകല വരേണ്യ വര്‍ഗ്ഗത്തെയും ചീത്ത വിളിച്ചു, ശപിച്ചു .
ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഇളയമകള്‍ വന്നുപറഞ്ഞു മണിക്കുട്ടിയും മക്കളും മിസ്സ്ട് .. തീരോധനത്തെയോര്‍ത്തു ഭാര്യക്ക് സങ്കടം , മക്കള്‍ക്ക്‌ സങ്കടം , അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നേര്‍ത്ത നനവ്‌ .. ഭാര്യ പറഞ്ഞു ഇന്ന് അടുക്കള ബന്ദ്‌ , എനിക്ക് വയ്യാ .. മുന്നാല് വര്‍ഷമായി അടുക്കളയില്‍ അവളെ മുട്ടിയുരുമ്മി നടന്ന മണിക്കുട്ടിയുടെ വേര്‍പാട് , പരഞ്ഞുതീരുന്നതിനുമുമ്പ് ഭാര്യ വിതുമ്പി .
തട്ടിക്കുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു ഞാന്‍ കണ്ണട തപ്പിയെടുത്തു .. പത്രത്തിന്‍റെ താളുകള്‍ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി , അപകടമരണത്തിന്‍റെ , അജ്ഞാത ജടത്തിന്‍റെ പേജുകള്‍ താണ്ടി , അമ്മയും അഞ്ചുമക്കളും ..ദാരുണ മരണത്തിന്‍റെ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു . സഹതപിക്കാനും അപലപിക്കാനും അധികം ആള്‍ക്കുട്ടമുണ്ടായില്ല . ആത്മഹത്യാണോ കൊലപാതകമാണോ എന്ന് തര്‍ക്ക - വിതര്‍ക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടായില്ല . സാക്ഷി വിസ്താരങ്ങളും കോടതി വിധികളുമില്ലാതെ വെയില് നേര് പറഞ്ഞു , സൂര്യന്‍ നേര് പറഞ്ഞു .. മണിക്കുട്ടിയും എട്ടുമക്കളും ഇല്ലാതായി എന്ന് ഈ പകല് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു .